ترسم آخر ز غم عشق تو دیوانه شوم

بی خود از خود شوم و راهی میخانه شوم

آنقدر باده بنوشم که شوم مست و خراب

نه دگر یار شناسم نه دگر جام شراب

آدمى در آغوش خدا غمى نداشت

پیش خدا حسرت هيچ بيش و كمى نداشت

دل از خدا بريد و بر زمين نشست

صد بار عاشق شد و دلش شكست

به هر طرف نگاه كرد راهش بسته بود

يادش آمد يك روز دل خدا رو شكسته بود

با من كه شكسته ام كمى راه بيا

بالى بگشا و گاه و بيگاه بيا

آزرده مشو بيا گناه از من بود

گفتم كه مقصرم تو كوتاه بيا

باز هم شب شد غصّه ی من تازه شده                     
درد این بی خبری بی حد و اندازه  شده

باز هم شب شد و چشم به ره مانده شدم                     
باز از دوری تو خسته و درمانده شدم

باز هم شب شد و از تو خبر نشنیدم                           
باز از بی خبری های دلــــم  نالــیدم

باز هم درد فراقـت   کـمرم را خم  کرد                        
باز  دوری  تو چشمان مرا پر نم  کرد

باز  هم شب  شد و چشم به در منتظرم                       
شاید  آورد صبا از مه رویت  خبرم

کیستم من کیستم من کیستم

من همین دانم که بی او نیستم

            هرکه بودم هرکه هستم هر که ام                       مـن غـلام درگــه جانانـه ام 

                       ای که هستی را تو فرمان می دهی                    

 عاشق دل داده را جان می دهی

            گیر دستم چون که من افتاده ام                         هرچه داشتم در ره تو داده ام!

پیر رندی را بدیدم گفت هان!!!

گفتمش من که چه دادی گفت جان!!!

             گفتمش پندی بگو  ای پیرمرد                       خنده ای زد گفت تنها خواه درد!!!

خنـده ای زد گفت تنـها خواه درد

گفتمش دل میخری پرسید چند؟

گفتمش دل مال تو تنها بخند

خنده کرد و دل ز دستانم ربود

تا به خود باز آمدم او رفته بود

دل ز دستش روی خاک افتاده بود

جای دستش روی دل جا مانده بود

در خواب شبى هم نفس يار شدم

با شادى و غم هر دو گرفتار شدم

شادى ز براى آنكه خوابش ديدم

غم هم ز براى آنكه بيدار شدم

ما بقى تو استخوان و ريشه اى

گر بود انديشه ات گل گلشنى

گر بود خارى تو هيمه گلخنى

آرزو دارم شبى عاشق شوى

آرزو دارم بفهمى درد را

تلخى بر خوردهاى سرد را

ميرسد روزى كه بى من لحظه ها را سر كنى

ميرسد روزى كه مرگ عشق را باور كنى

ميرسد روزى كه شبها در كنار عكس من

ناله هاى كهنه ام را مو به مو از بر كنى

پیش از اینها فکر می کردم خدا             خانه ای دارد کنار ابرها

                    "پیش از اینها فکر می کردم خدا ..."

عشق افسانه نیست

آنکه عشق را آفرید دیوانه نیست

عشق آن نیست که کنارش باشی

عشق آنست که به یادش باشی

زمردم دل بكن ياد خدا كن

خدا را وقت تنهايى صدا كن

در آن لحظه كه اشكت مى چكد گرم

غنيمت دان و ما را هم دعا كن

وقتی گریبان عدم با دست خلقت می درید

وقتی ابد چشم تو را پیش از ازل می آفرید

...

من عاشق چشمت شدم نه عقل بود ونه دلی

چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی

به نام خالق بهار

بوى باران ،

بوى سبزه ،

بوى خاك ،

              شاخه هاى شسته!

باران خورده پاك

                      برگهاى سبز بيد                  

           عطر نرگس!

رقص باد            .....

نرم نرمك مى رسد اينك بهار

پيشاپيش عيد همگى مبارك

بهاران به وقت گل ريزان به نا گاه هم خزان آمد

 خزانتر زآن زمستان با غريبى جاودان آمد       

كتى در بين گل رويان چو چتر نرگس و گلپر

بزد بر قلب وى تندر كه درگلشن فقان آمد

شكست و دود پنهانش به بالا رفت و پيدا شد

ولى رخسار پيدايش به گورستان نهان آمد

چو مويى بر اسيرى كو ز زندان وقفس رسته

بزن بر سر ز حال خود كه بر وى صد امان آمد

فرزند؟                                  بنويس اولين يتيم خلقت

محل تولد؟                                     بهشت پاك

اينك محل سكونت؟                          زمين خاك

آن چيست بر گرده نهادی؟                 امانت است

قدت؟                   روزی چنان بلند كه همسايه خدا،اينك به قدر سايه بختم به روی خاك

 اعضاء خانواده؟              حوای خوب و پاك ، قابيل خشمناك ، هابيل زير خاك

روز تولدت؟                     روز جمعه، به گمانم روز عشق

رنگت؟                          اينك فقط سياه ، ز شرم چنان گناه

چشمت؟                رنگی به رنگ بارش باران ، كه ببارد ز آسمان

وزنت ؟      نه آنچنان سبك كه پرم در هوای دوست ،نه آ نچنان وزين كه نشينم بر اين خاك

جنست ؟                          نيمی مرا ز خاك ، نيمی دگر خدا

شغلت ؟                                    در كار كشت اميدم

شاكی تو ؟                                           خدا

نام وكيل ؟                                      آن هم خدا

جرمت؟                              يك سيب از درخت وسوسه

تنها همين ؟                                      همين!!!!

حكمت؟                                        تبعيد در زمين

همدست در گناه؟                              حوای آشنا

ترسيده ای؟                                         كمی

ز چه؟                                      كه شوم اسير خاك

آيا كسی به ملاقاتت آمده؟                        بلی

كه؟                                            گاهي فقط خدا

داري گلايه ای؟                       ديگر گلايه نه؟، ولی ...

ولی چه ؟                          حكمی چنين آن هم يك گناه!!؟

دلتنگ گشته ای ؟                                زياد

برای كه؟                                       تنها خدا

آورده ای سند؟                                    بلی

چه ؟                                         دو قطره اشك

داری تو ضامنی؟                                بلی

چه كسی ؟                                   تنها كسم خدا

در آ خرين دفاع؟          می خوانمش كه چنان اجابت كند دعا

                                   بوسه یعنی وصل شیرین دو لب

                                   بوسه یعنی خلسه در اعماق شب

                                   بوسه یعنی مستی از مشروب عشق

                                   بوسه  یعنی  آتش و گرمای تب

                                  بوسه یعنی لذت از دلدادگی

                                  لذت از شب لذت از دیوانگی  

                                  بوسه یعنی حس طعم خوب عشق 

                                 طعم شیرینی به رنگ سادگی

عشق و شهوت زاده یک مادرند

هردو عصیان پیشه و رسوا گرند

دل سرای عشق و لب جای هوس

بی هوس عشق است در بند قفس

ای بسا شبها که لیلی در خفا

خفته در آغوش مجنون بی صدا

شایدا لبهای شیرین هم دوصد

بر لب فرهاد عاشق بوسه زد

عشق ورزی را هوسبازی مخوان

هرچه میخواهی در آغوشش بمان

عشق و شهوت را جدا کردن چرا؟

عاشقی را بی صفا کردن چرا؟

چون به جمع عاشقان گشتی قرین

تن بده بر بوسه های آتشین

 بازیچه دست یار بودن عشق است

 آواره روزگار بودن عشق است

در محکمه ای که یار قاضی باشد

               محکوم طناب دار بودن عشق است                  

عشق یعنی خلوت راز و نیاز

عشق یعنی سوز بی ماوای ساز

عشق یعنی کوی ایمان و امید

عشق یعنی یک بغل یاس سپید

عشق یعنی لحظه ی دیدار یار

عشق یعنی انتهای انتظار

عشق یعنی وعده ی بوسُ کنار

عشق یعنی یک تبسم بر لب زیبای یار

عشق یعنی حس نرم اطلسی

عشق یعنی با خدا در بی کسی

عشق یعنی هم کلامی بی صدا

عشق یعنی بی نهایت تا خدا....

در آغوشش فشردم گفت مُردم

چه لذّتها از آغوش تو بردم

شب ديگر در آغوش دگر بود

خدايا كاش كمتر ميفشردم

خدا را گر كه ميجــــــويى دل غمديده شادان كن

 كه حق در عرش دلهاى پريشان مى شود پيدا

آرى گفت نه وفا كرد ستمگر نه به جا ماند ستم

ظالم از دست شد و ناله مظلوم

 
گر به دریا افکند دریا خوش است

 
گر بسوزاند در آتش دلکش است

 
ای خوشا آن دل که در این آتش است

 
تا ببینی عشق را آیینه وار

 
آتشی از جان خاموشت برآر

 
هر چه می خواهی به دنیا وا نگر

 
دشمنی از خود نداری سخت تر

 
هر چه فرمان می دهد زیبا بود

صداي پای عيد می آيد . دل بر سر دو راهی ِ آمدن عيد رمضان و رفتن ماه مبارک رمضان بلا تکليف است ...

 نمی داند از آمدن آن شاد باشد يا از رفتن اين محزون ؟ عيد فطر پاک ترين و عيدترين عيدهاست چرا که پاداش ِ يک ماه عبادت و شست و شوی جان درنهر پاک رمضان است.

عيد فطر، عيد پايان يافتن رمضان نيست . عيد برآمدن انسانی نو از خاکسترهاي خويشتن خويش است، چونان ققنوس که ازخاکستر خويش دوباره متولد مى شود. رمضان کوره ايی است که هستی انسان را می سوزاند و آدمی نو؛ با جانی تازه از آن سر بر می آورد . عيدفطر؛ شادی برای رفتن رمضان نيست بلکه برای آمدن روز نو ، روزی نو و انسانى نو است . بناست که رمضان با سحرها و افطارهايش ، با شبهای قدر و مناجاتهايش از ما آدمی ديگر بسازد . اگر درعيد فطر در نيابيم که از نو متولد شده ايم، اگر تازگی را درروح خود احساس نکنيم، عيد فطر ؛ عيد ما نيست

گر به بيداد  زمان تن داده ام نهيم مکن

مبتلا از عشق يار افتاده ام ترکم مکن

گر به افيون زمان من مبتلا گشتم زدرد

شکوه از دست پريشان و هراسانم مکن